مشکات

ما مفتخريم كه كتاب نهج البلاغه كه بعد از قرآن بزرگترين دستور زندگي مادي و معنوي و بالاترين كتاب رهايي بخش بشر است و دستورات معنوي و حكومتي آن بالاترين راه نجات است، از امام معصوم ماست. (امام خميني «ره»)

نهج البلاغه مرهمي است بر دردهاي جانكاه بشريت.

نهج البلاغه داروي مؤثري است بر تلطيف روح انسانها و مبارزه با خشونتها.

نهج البلاغه اثري است به درخشندگي آفتاب، به لطافت گل، به قاطعيت صاعقه، به غرش طوفان و برق، به تحرك امواج، به بلندي ستارگان دوردست بر اوج آسمانها.

نهج البلاغه در حقيقت فرزند قرآن است.

اين مجموعه زيبا و نفيس كه روزگار از كهنه كردن آن ناتوان است و گذشت زمان و ظهور افكار و انديشه اي نوتر و روشن تر بر ارزش آن افزوده، منتخبي است از خطابه ها و دعاها، وصايا، نامه ها و جمله هاي كوتاه مولاي متقيان علي (علیه السلام) كه بوسيله سيد شريف رضي در حدود هزار سال پيش گردآوري شده است.

او از نظر خودش آنهايي كه از جنبه بلاغت برجستگي خاصي را داشته اند انتخاب كرده، از اينرو اين منتخب را نهج البلاغه نام نهاد. كلمات اميرالمؤمنين (علیه السلام) از قديم ترين ايام با دو امتياز همراه بوده است. 1- فصاحت و بلاغت 2- همه جانبه بودن (چندي بعدي بودن) توأم شدن ايندو با هم سخن علي (علیه السلام) را در حد اعجاز قرار داد و به همين جهت سخن علي (علیه السلام) در حد واسط كلام مخلوق و كلام خالق قرار گرفته

((فوق كلام المخلوق و دون كلام الخالق))

نظریه جدایی دین از سیاست گرایش و تفکری است که طرفدار و مروج حذف یا بی اعتنایی و به حاشیه راندن نقش دین در ساحت های مختلف حیات انسانی، از قبیل سیاست، حکومت، علم، اخلاق و ... است.

بر اساس این نظریه، بشر در سایه خرد و دانش تجربی خود همان گونه که توانسته است در شناخت طبیعت کامیاب شود، می تواند قوانین مربوط به فرهنگ، سیاست، قضاوت، اقتصاد، داد و ستد و آداب و معاشرت و بالاخره هر آن چه که به شؤون مادی و معنوی حیات او مربوط می شود را - نیز - در سایه خرد و دانش خود بشناسد و بسازد و از این پس دیگر به دخالت دین در اداره زندگی اش نیازی نخواهد داشت.

فرهنگ آکسفورد سکولاریسم را این گونه تعریف می کند: «اعتقاد به این که قوانین، آموزش و پرورش و ... باید بر واقعیات علم مبتنی باشد نه مذهب».

خاستگاه اصلى اندیشه جدایى دین از سیاست غرب است. در قرون وسطى و پس از آن عواملى دست به دست هم داد تا این اندیشه را بر فرهنگ غرب حاکم ساخت.

از یک سو مسیحیت تحریف شده با مفاهیمى نارسا و غیر معقول، در کنار حاکمیت استبداد و اختناق رجال کلیسا؛ و از سوى دیگر تعارض عقل و علم با آموزه‏هاى انجیل باعث شد تعارضى آشکار میان دین و تجدد در گیرد.

تعارضى که سرانجام به تفکیک دو حوزه علم و دین انجامید و در نتیجه دین از صحنه همه حوزه‏هایى که علم در آن سخن مى‏گوید کنار رفت.

در جهان اسلام اندیشه جدایى دین از سیاست از سوى سه قشر مطرح شده است:

نخست از سوى حاکمان جورى که در صدر اسلام مى‏خواستند جریان خلافت را به سلطنت تبدیل کنند مثلاً وقتى معاویه در سال چهل هجرى به خلافت رسید به عراق آمد و چنین گفت: «من با شما بر سر نماز و روزه نمى‏جنگیدم بلکه مى‏خواستم بر شما حکومت کنم و به مقصود خود رسیدم»،

پس از او حکومت در جامعه اسلامى از جنبه دینى خارج و به سلطنت تبدیل شد. سلاطین جور در هر دوره‏اى براى مبارزه با علماى دین، همواره سیاست را جداى از دین و شأن علما را بالاتر از دخالت در سیاست معرفى مى‏کردند،

گروه دوم استعمارگران خارجى بودند. بزرگترین ضربه‏هایى که استعمار از ممالک اسلامى دیدند از سوى تعالیم دینى و علماى دین رهبرى مى‏شد ، لذا فرهنگى که همواره از سوى استعمارگران براى ممالک اسلامى نسخه و ترویج مى‏شد فرهنگ جدایى دین از سیاست بود،

جدایى دین از سیاست توهّمى است مردود که برخاسته از تفکر نادرست سکولاریسم است . نظریه جدایى دین از سیاست رویه هاى گوناگونى دارد که برخى از آن ها عبارت است از:

1 . دین در مورد سیاست و حکومت یا نوع و چگونگى آن و نیز درباره شرایط حاکمان و کیفیت گزینش و . . . هیچ نظرى ندارد;

2 . سیاست در ذات خود ، مقید و مشروط به دین نبوده و لازم نیست که نظام سیاسى حاکم بر جامعه ، تابع دین و ارزش هاى دینى باشد;

3 . عالمان دین نباید در سیاست و حکومت و امور حاکمان ، چه در نظریه پردازى و چه در عمل ، دخالت کنند .•

نظریه اسلام درباره دین و سیاست:

آیاتى که در زمینه اطاعت از حکومت مطلقه خداوند و اطاعت از رهبرى دینى شخص پیامبراکرم(صلى الله علیه وآله) و اولیاى الهى و طرد طاغوت و طاغوتیان دلالت مى کنند ، دلیل بر حکومت دینى و جدا نبودن دین از سیاست است که برخى از این آیات عبارتند از:

1 . «إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ . . .;(انعام ،57) حکم و فرمان تنها از آن خدا است . . .»; همچنین آیات: «40 و 62 یوسف / 62 انعام» .

2 . «قُلْ أَطِیعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لاَ یُحِبُّ الْکَـفِرِینَ;(آل عمران ، 32) بگو: اطاعت خدا و اطاعت فرستاده ]او [کنید و اگر سرپیچى کنند ، خداوند ، کافران را دوست نمى دارد» .

3 . «یَـأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِى الاَْمْرِ مِنکُمْ فَإِن تَنَـزَعْتُمْ فِى شَىْء فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِوَالرَّسُولِ . . .;(نساء ،59) اى کسانى که ایمان آورده اید ! اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید پیامبر خدا و صاحبان امر را و هر گاه در چیزى نزاع کردید آن را به خدا و پیامبر ارجاع دهید . . .» .

همچنین آیات: «132 آل عمران / 92 مائده / 1 و 20 و 46 انفال / 90 طه / 54 و 56 نور و . . .» .•